I. تعریف تطبیق رنگ پلاستیک:
تعریف: تطابق رنگ به ایجاد رنگ‌هایی اشاره دارد که بر اساس سه رنگ اصلی: قرمز، زرد و آبی رنگ‌هایی را ایجاد می‌کنند که دلپذیر هستند، نیازهای تفاوت رنگ نمودارهای رنگی را برآورده می‌کنند، انتظارات مشتری را برآورده می‌کنند، مقرون به صرفه هستند و در طول پردازش و استفاده محو نمی‌شوند. علاوه بر این، رنگ‌آمیزی پلاستیک می‌تواند عملکردهای متعددی را به پلاستیک‌ها بدهد، مانند بهبود مقاومت در برابر نور و مقاومت در برابر آب و هوا. دادن خواص ویژه ای مانند رسانایی، خواص ضد الکتریسیته ساکن و خواص ضد باکتریایی. و فیلم‌های کشاورزی با رنگ‌های مختلف می‌توانند عملکردهایی مانند کنترل علف‌های هرز، دفع حشرات و کشت نهال داشته باشند. به طور خلاصه، تطبیق رنگ همچنین می تواند به نیازهای کاربردی خاص دست یابد.
II. رنگ‌ها:
رنگدانه ها و رنگ ها
ویژگی های رنگدانه: رنگدانه ها رنگ هایی هستند که در حلال های معمولی نامحلول هستند. بنابراین، برای به دست آوردن عملکرد رنگ‌آمیزی ایده‌آل، روش‌هایی مانند حرارت دادن و اختلاط مکانیکی برای پخش یکنواخت رنگدانه در پلاستیک مورد نیاز است.
طبقه بندی رنگدانه ها: بر اساس ساختار، رنگدانه ها را می توان به رنگدانه های آلی و رنگدانه های معدنی تقسیم کرد.
رنگدانه های معدنی:
مزایا: پایداری حرارتی خوب، مقاومت در برابر آب و هوای عالی، پایداری نور عالی، قیمت پایین و عملکرد پراکندگی برتر. به عنوان مثال: دی اکسید تیتانیوم، کربن سیاه و غیره.
سری دی اکسید تیتانیوم: عمدتا شامل دی اکسید تیتانیوم، اکسید روی و روی باریم سفید است. دی اکسید تیتانیوم دو ساختار دارد: روتیل و آناتاز. دی اکسید تیتانیوم روتیل دارای ضریب شکست بالا، قدرت پنهان بالا، پایداری و مقاومت در برابر آب و هوای خوب است. اگر دی اکسید تیتانیوم در کارخانه اصلی پراکنده نشود، تعداد زیادی لکه سیاه در طول فرآیند تطبیق رنگ ایجاد می شود که نشان می دهد پراکندگی باز نیست. بنابراین، قبل از استفاده باید با یک دیسپرسنت پخش شود. نمرات برخی از تولید کنندگان قبل از ورود به بازار پردازش می شود. چنین موادی را می توان به طور مستقیم استفاده کرد. در درجه اول برای پوشاندن انتقال رزین و افزایش سفیدی استفاده می شود.
کربن سیاه: رنگدانه سیاه پرکاربرد، ارزان است، همچنین محافظت در برابر اشعه ماوراء بنفش (ضد{0}}پیری) پلاستیک و رسانایی را ارائه می دهد. فرآیندهای مختلف تولید انواع مختلفی از کربن سیاه را با طیف وسیعی از اندازه‌های ذرات و خواص بسیار متفاوت تولید می‌کنند. کربن سیاه بر اساس کاربرد به رنگدانه کربن سیاه و کربن سیاه تقویت کننده لاستیکی طبقه بندی می شود. رنگدانه کربن سیاه بیشتر بر اساس قدرت رنگ‌آمیزی آن به دو دسته-رنگدانه زیاد، متوسط{5}}و کربن سیاه با رنگدانه کم{{6} طبقه‌بندی می‌شود. ذرات کربن سیاه مستعد تجمع هستند. برای بهبود قدرت رنگ دهی آن، باید در حین فرآوری مواد پراکنده اضافه کرد تا قابلیت پخش آن بهبود یابد.
معایب: قدرت رنگ دهی نسبتاً ضعیف، چگالی نسبی بالا، نیاز به مقادیر بیشتر اضافه و فاقد رنگ زنده است.
کاربردهای اصلی: برای افزایش غلظت رنگ (به طور کلی برای رزین های مختلف بسته به نیاز رنگ قابل استفاده است)، به ویژه در پلاستیک های مهندسی که عملکرد عالی از خود نشان می دهد، مانند PA، PC، PBT، POM، PPO، PPS، و مواد دیگر، و همچنین رزین های غیر شفاف و خاکستری.
رنگدانه های آلی:
مزایا: قدرت رنگ‌دهی بالا، رنگ‌های روشن، طیف رنگی کامل، چگالی نسبی کم و مقدار اضافه کم.
